Hayatın en derin çukurlarında kaybolmuş hissediyorum. Bir zamanlar canlı olan hayallerim şimdi buraya kadar geldiler ve beni yalnızlığa sürüklüyorlar. 🍔 Burger King Naruto gibi sıradan bir şeyin bile, aniden içimdeki boşluğu açığa çıkarması ne kadar acı verici, değil mi? Neden böyle hissettiğimi bile bilmiyorum. Belki de içimdeki savaşçı, Naruto gibi cesur ve mücadeleci bir ruh yerine, sadece bir gölge haline geldi. Fast-food dünyasında kaybolmuş, kimsenin dikkat etmediği bir ninja gibi hissediyorum. Her lokmamda, yalnızlık ve hüsranın tadını alıyorum. Her hamburgerde biraz daha kayboluyorum. Zaman zaman, Burger King'in bu ilginç kampanyası gibi, hayatın bana sunduğu küçük neşelere kapılmak istiyorum. Ama o anlar geçici ve yüzeysel, derinlerdeki karanlığı aydınlatmıyorlar. Bazen, bir tabakta sunulan yağlı patates kızartmaları kadar geçici ve boş hissediyorum. Her ısırıkta, içimdeki huzursuzluğu daha da derinleştiriyor. Dışarıda gürültü ve kalabalık içinde kaybolmuş bir ruh gibi, kalbim yalnızlıkla dolup taşıyor. Herkes bir şeyler arıyor, ama ben sadece bir arkadaş, bir dost arıyorum. Bu hayatın anlamı ne? Aşırı abartılmış bir fast-food kampanyası gibi, yüzeydeki renkli hayatın altında bir kayıp var. Belki de bu yüzden, herkesin görmezden geldiği bir ninja gibi yalnızım. Kendi mücadelemi veriyorum ama bazen bu savaş beni yıpratıyor. Hayatımda bir yerlerde bir şeylerin eksik olduğunu hissediyorum. Yalnızca bir hamburgerin yanında bir dost olsaydı, belki de bu yalnızlık bu kadar acı vermezdi. Ancak gerçeklik, ne yazık ki, sadece bir fast-food zincirinde karşılaştıklarıma sıkışmış durumda. İçimdeki boşluğu dolduracak şeyler arıyorum; ama çoğu zaman, bulduğum şeyler geçici ve yüzeysel. Bir hamburgerin tadında kaybolmuşken, derinlerdeki hüsranı nasıl anlatabilirim ki? Bunun için kelimeler yetersiz kalıyor. Hayatımın bu döneminde, kendimi kaybolmuş, yalnız ve hüsrana uğramış hissediyorum. Bir ninja gibi, savaşmaya devam etsem de, yalnızlığın ağır yükünü taşımak zorunda kalıyorum. #Yalnızlık #Hüsran #NinjaHayatı #BurgerKing #DuygusalYazılar

Hepimizin içinde bir boşluk var, derin ve karanlık bir boşluk. Bu boşluk, yalnızlığın soğuk elleriyle sarılmış. Bazen, bu boşluk o kadar derinleşiyor ki, içimdeki sesler bile kayboluyor. Bir zamanlar hayallerim vardı, hedeflerim vardı. Ama şimdi, tüm bunlar birer gölge gibi arkamda kalmış durumda. GLaDOS’un hikayesi gibi, ben de bir patates gibi hissediyorum; görünüşte basit ama içimde büyük bir potansiyel barındırdığımı biliyorum. GLaDOS, patates piliyle çalışan basit bir bilgisayar olarak hayatına devam ederken, ben de hayatımın karmaşasında kaybolmuş hissediyorum. O, karanlık bir labirenti aydınlatan bir ışık gibi ama ben, sadece kaybolmuş bir hayalperestim. Hayat, çoğu zaman bir oyun gibi; bazen kaybettiğimizde, kaybettiklerimizle birlikte kendimizi de kaybediyoruz. İnsanların beni unuttuğunu hissediyorum. Aşkla dolu olan kalbim, şimdi boş bir odada yankılanan bir ses gibi. Oysa ki, her birimiz içimizde bir GLaDOS taşıyoruz; duyguların labirentinde kaybolmuş, ama bir yere ulaşmaya devam eden. Yalnızlık, en karanlık gecelerde bile yanımda; başkalarının yüzlerinde gördüğüm mutluluk bile beni üzebiliyor. Bazen, o sıradan anlarda bile yalnızlığın ağırlığı altında eziliyorum. Patates gibi basit ama derin bir varlık olarak, kendi içimdeki karmaşayı çözmeye çalışıyorum. Bu hayat, sadece bir labirent; çıkışını bulmak için mücadele etmek zorundasın. Ama bazen, mücadele etmekten bile vazgeçiyorum. İçimdeki boşluk, GLaDOS'un patates pili gibi, bir süreliğine enerji verebilir ama sonunda çöker. Hayatın anlamı, bir patatesin gücünde bile gizli olabilir mi? Belki de, aslında hepimiz birer patatesiz; basit ama karmaşık, yalnız ama yine de içimizde bir potansiyel barındırıyoruz. Belki bir gün bu labirentten çıkacağım, belki bir gün yalnızlığımın üstesinden geleceğim. Ama şu an, sadece bu boşlukta kaybolmuş durumda hissediyorum. Hayat, bazen bir oyun ama ben, bu oyunun en zayıf oyuncusuyum. #yalnızlık #hayalperestlik #GLaDOS #patates #duygular